Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΤΙΚΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

E-mail Print

18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

9ο ΨΤΕ ΨΝΑ, ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων,

Ξενώνες/οικοτροφεία «Σεμέλη»,

«Μετάβαση», «Ιρις», «Οδύσσεια»

«Αμάλθεια», «Διαμερίσματα Αχαρνών 1».

 

 

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΤΙΚΗΣ  ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ  ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

 


Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο χώρο της ψυχικής υγείας δεν μπορεί φέτος, στο 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, να περιγραφτεί με τους ίδιους όρους και τρόπους που μιλούσαμε γι΄ αυτήν όλα τα τελευταία χρόνια της κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων, ως κάτι, δηλαδή, στο οποίο οδηγούμαστε: κι΄ αυτό γιατί, η συνθήκη του «τέλους» του όποιου δημόσιου συστήματος ψυχικής υγείας υπήρχε μέχρι τώρα, είναι αυτή που διαμορφώνει την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Το λουκέτο που έχουν προγραμματίσει για τα τρία εναπομείναντα ψυχιατρεία στο τέλος του επόμενου χρόνου, δεν είναι ένα γεγονός που απλώς «αναμένεται να συμβεί»: είναι μια διαρκής διαδικασία εσωτερικής κατάρρευσης του όλου συστήματος, πρωτοφανούς αποψίλωσης από προσωπικό, δραστικών περικοπών στους προϋπολογισμούς, ακύρωσης των όποιων θεραπευτικών παραμέτρων μπορούσαν να υπάρχουν στο κυρίαρχο ιδρυματικό σύστημα, περαιτέρω ενδυνάμωσης των κατασταλτικών πρακτικών, εκβαρβαρισμού και απανθρωποποίησής του.

Το βιαστικό κλείσιμο των ψυχιατρείων, σε συνάρτηση με την δραματική αποδυνάμωση των όποιων δημόσιων υπηρεσιών ψυχικής υγείας, είναι συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης απεξάρθρωσης/ισοπέδωσης κάθε έννοιας δημόσιου και «κοινωνικού κράτους» και πλήρους εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών. Δεν συνιστά «μεταρρύθμιση» και «ξεπέρασμα» του ψυχιατρικού ασύλου ως κατασταλτικού και αντιθεραπευτικού θεσμού, αλλά σηματοδοτεί, αντιθέτως, την συστηματική, διευρυμένη και εντατική αναπαραγωγή αυτών των στοιχείων στην κατεύθυνση ενός «αδύναμου» συστήματος υπηρεσιών γύρω από έναν άξονα δομών «υψίστης ασφαλείας» (στο ψυχιατρικό, όπως και στο σωφρονιστικό σύστημα) για τον εγκλεισμό και την διαχείριση της λεγόμενης «επικινδυνότητας».

Τα ψυχιατρεία δεν «αποιδρυματοποιούνται» : απλώς «αδειάζουν». Στη θέση τους δεν οικοδομείται ένα κοινοτικά βασισμένο και χειραφετητικό σύστημα ψυχικής υγείας. Κατ΄ ουδένα τρόπο δεν αλλάζει ο «τρόπος σκέψης και πράξης» και η λειτουργία του συστήματος με άξονα τον εγκλεισμό. Το μόνο «καινούργιο», εν μέσω της ερήμου από τις όποιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, αυτό που είναι στα σκαριά, είναι το «δικαστικό ψυχιατρείο» - για τον εγκλεισμό των λεγόμενων «ακαταλόγιστων», αλλά, εν δυνάμει και προοπτικά, και όποιων άλλων η «κοινωνική επικινδυνότητα», με όποιους όρους και από όποιον αυτή οριστεί, πάρει μια ψυχιατρική διάγνωση.

Όπως όλα τα κοινωνικά στρώματα που ορίζονται ως «παρεκκλίνοντα» (όλοι αυτοί που αδυνατούν ή αρνούνται να προσαρμοστούν στον εκάστοτε, ιστορικά δοσμένο, καταμερισμό της εργασίας), έτσι και ο ψυχικά πάσχων αντιμετωπίστηκε, από παλιά, με δύο, συμπληρωματικούς μεταξύ τους, τρόπους: θεραπεία, από τη μια, εκμηδένιση, από την άλλη.

Τι σήμαινε «θεραπεία»; Ηταν, παραδοσιακά, υπό μιαν ευρεία έννοια, η εφαρμογή ενός συστήματος εννοιών και πρακτικών που εξασφαλίζει ότι οι πραγματικοί (ή, οι εν

δυνάμει) παρεκκλίνοντες θα παραμένουν εντός των κυρίαρχων και θεσμοποιημένων ορισμών της «κανονικότητας». Σ΄ αυτό τον ορισμό είναι προεξάρχουσα η παράμετρος της «συμμόρφωσης» και η ομαλοποιητική λειτουργία των υπηρεσιών, ως προσαρμογή στο εκάστοτε δοσμένο σύστημα κοινωνικών σχέσεων, στο εσωτερικό των αντιφάσεων του οποίου αναδύεται ο ψυχικός πόνος.

Αλλά, ενώ η θεραπεία χρησιμεύει για να  κρατάει τους πάντες μέσα στους ορισμούς που η επικρατούσα Κοινωνική Τάξη δίνει για το «κανονικό», η εκμηδένιση αποσκοπεί στη εξολόθρευση οποιουδήποτε είναι (ή ωθείται) εκτός αυτής της Τάξης. Η εκμηδένιση αποδίδει στον παρεκκλίνοντα μιαν αρνητική ιδιότητα, ένα καθεστώς κατωτερότητας και χρησιμοποιείται εκεί όπου κρίνεται άσκοπη (ή, μη επιθυμητή, πλέον) η, υπό την ευρεία έννοια, θεραπευτική αντιμετώπιση (ξένοι, ψυχασθενείς κλπ). Οι άνθρωποι αυτοί ορίζονται ως μετέχοντες λιγότερο στο «ανθρώπινο».

Η κίνηση από την εκμηδένιση στη θεραπεία, ή, αντίθετα, το προχώρημα από τη θεραπεία στη φυσική  εξόντωση, όπως έχουμε δει μέσα στην ιστορία, δεν είναι παρά ένα ζήτημα πολιτικών συσχετισμών και συγκυρίας.

Είναι αυτός ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύει, αν δεν αντιμετωπιστεί, το νεοναζιστικό, ρατσιστικό και εγκληματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, αντανακλώντας (και επιχειρώντας να δώσει έκφραση και να εκμεταλλευτεί) τις πιο σκοτεινές και αδιέξοδες όψεις της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της κονιορτοποίησης πλατειών κοινωνικών στρωμάτων από την κρίση και το μνημόνιο.

Μέσα σε μια κοινωνία, της οποίας οι ασυμφιλίωτες αντιφάσεις οδηγούν στον εξοστρακισμό διαφόρων ομάδων και στρωμάτων, κατασκευάζονται πάντα περιοχές - στρατόπεδα συγκέντρωσης, ψυχιατρεία, διάφορα απαρτχάϊντ και γκέτο, αλλά και πιο αφανείς μορφές διακρίσεων - όπου υλοποιείται ο αποκλεισμός του «άλλου». Οι πολιτικές του μνημονίου που βγάζουν εκτός κοινωνικού ιστού, ως ένα ανυπόφορο οικονομικά και περιττό κοινωνικά βάρος, τα πιο αδύναμα στρώματα (μετανάστες, ψυχικά ασθενείς, αναπήρους, ηλικιωμένους κλπ) μιας κοινωνίας της οποίας η πλειονότητα μετατρέπεται, με ταχείς ρυθμούς, σε «πλεονάζοντες» και «περιττούς», έχουν ήδη βρει στη «Χρυσή Αυγή» τους πιο πρόθυμους εκτελεστές του εξοστρακισμού σ΄ έναν κυριολεκτικό Καιάδα.

Η απάντηση στην ανθρωπιστική καταστροφή, που είναι σε εξέλιξη στο χώρο της ψυχικής υγείας, είναι η ανάδειξη αυτού ακριβώς που απορρίπτεται, όπως παντού, από τις fast track διαδικασίες του νεοφιλελεύθερου κλεισίματος των ψυχιατρείων: του πρωταγωνιστικού ρόλου των υποκειμένων - ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας, λειτουργών ψυχικής υγείας, οικογενειών, κοινωνικών κινημάτων.

Το ζήτημα της ψυχικής υγείας «μας αφορά όλους» και πρέπει ν΄ «ανοίξει» παντού : στις τοπικές κοινωνίες, στις γειτονιές, που κρύβουν στους κόλπους τους τεράστια προβλήματα ψυχικού πόνου. Να γίνει υπόθεση των κοινωνικών υποκειμένων, συλλογικοτήτων, κινημάτων, έτσι ώστε, αυτά τα κοινωνικά υποκείμενα, κινήματα κλπ, να έχουν λόγο και να κινητοποιούνται για ν΄ αλλάξουν τους κοινωνικούς όρους της ζωής τους (στη γειτονιά, στο χώρο εργασίας, στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον κλπ) - όρους που παράγουν αρρώστια, υλική και πνευματική φτώχια, κοινωνική απομόνωση και περιθωριοποίηση. Είναι, εν τέλει, αυτά τα κοινωνικά υποκείμενα, συλλογικότητες, κινήματα που θα μπορούσαν να θέσουν σε πρακτική αμφισβήτηση τους κοινωνικούς όρους, μέσα στους οποίους αναδύεται ο ψυχικός πόνος, τον ψυχιατρικό θεσμό που, αντί να θεραπεύει, αρρωσταίνει, και την κρατούσα εξουσία που διαλύει το σύστημα ψυχικής υγείας, ανοίγοντας για τους ψυχικά πάσχοντες δυο «εναλλακτικές» : το δρόμο, ή το ψυχιατρείο «υψίστης ασφαλείας» (το «δικαστικό ψυχιατρείο»).

4/7/2014

 

 

"Kαθαρίζουμε" μαζί ...Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πύλη του Δρομοκαϊτείου

E-mail Print
​ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΡΓΕΙΩΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ

Το σωματείο εργαζομένων του Δρομοκαϊτείου καταγγέλλει τις ακραίες συνθήκες εκμετάλλευσης που επικρατούν στις εταιρείες υπηρεσιών καθαριότητας και εστίασης που λυμαίνονται ζεστό κρατικό χρήμα και εκβιάζουν εργαζόμενους στα νοσοκομεία . Το Δρομοκαίτειο δεν αποτελεί εξαίρεση. Μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, εκβιασμοί, υφαρπαγές υπογραφών εργαζομένων για χρήματα που δεν λαμβάνουν, απειλές , τρομοκρατία. Στο Δρομοκαϊτειο,η εταιρεία «Παπαχριστόπουλος και ΣΙΑ ΟΕ» αφήνει για μήνες απλήρωτους τους εργαζόμενους και η εταιρεία JCB, με σωρεία καταγγελιών εις βάρος της, συνεχίζει ,παρά τις καταγγελίες του σωματείου, να εκφοβίζει εργαζόμενους, ανενόχλητη, επικαλούμενη «πλάτες» και πατώντας πάνω σε σώματα.
Οι εργαζόμενοι των συνεργείων υπηρεσιών καθαριότητας και εστίασης καλύπτουν ζωτικής σημασίας ανάγκες του νοσοκομείου . Δουλεύουμε κάθε μέρα μαζί σε πολύ δύσκολες και ιδιαίτερες συνθήκες και έχουν γίνει ένα με τις θεραπευτικές ομάδες . Παρόλα αυτά υπάρχει «εργασιακή άβυσσος» , ακριβώς δίπλα μας , που μας «χωρίζει» . Αυτοί οι εργαζόμενοι με το πέρας του δύσκολου ωραρίου τους , μένουν απλήρωτοι για μήνες, εξαναγκάζονται να εργαστούν αλλού χωρίς αυτό να φαίνεται πουθενά στις πληρωμές τους, υπογράφουν ότι εισπράττουν 700 ευρώ το μήνα ενώ παίρνουν μόνο 400, απολύονται και επαναπροσλαμβάνονται χωρίς να το ξέρουν, εμφανίζονται με λιγότερες μέρες εργασίας, τους «πετάνε στα μούτρα» 50 ευρώ για δώρο Χριστουγέννων αντί για 500 , αρρωσταίνουν και δεν πληρώνονται, υπογράφουν σε λευκά χαρτιά της εταιρείας υπό το καθεστώς φόβου. Προσβάλλονται όχι μόνο τα δικαιώματα τους αλλά και η αξιοπρέπεια τους με απειλές και ταπεινωτικές πρακτικές των απεσταλμένων της εταιρείας. 
Αυτή είναι η «Διαρθρωτική Προσαρμογή Εργαζομένων και Επιχειρήσεων εντός της Οικονομικής Κρίσης» για την οποία παίρνει και επιδοτήσεις (!!!) από ομώνυμο πρόγραμμα μέσω ΕΣΠΑ η εταρεία JCB και το διαφημίζει . Η «εργασιακή άβυσσος» που μας «χωρίζει» όχι μόνο είναι τόσο κοντά αλλά και επιδοτείται!
Αν δεν αντισταθούμε μαζί αυτό θα είναι το μέλλον όλων μας. Το παράδειγμα των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών και της Ιδιωτικοποίησης όλων των δημόσιων υπηρεσιών είναι εύγλωττο για το μέλλον που μας επιφυλάσσουν . Ένα κράτος που θα υπάρχει μόνο για τα συμφέροντα των εργολάβων και για να τους στρώνει δρόμο για τα οργανωμένα σκλαβοπάζαρα τους . Ένα κράτος που θα τρομοκρατεί και θα τραμπουκίζει εργαζόμενους χέρι χέρι με τους εργολάβους.
Για εμάς η έμπρακτη αλληλεγγύη προς τους συναδέλφους μας των Ιδιωτικών συνεργείων αλλά και των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου οικονομικών είναι μονόδρομος. Μαζί στη δουλειά, μαζί θα αντισταθούμε στις απειλές, τους εκβιασμούς και τις απολύσεις , μαζί στο δρόμο.
Για να ενωθούμε σε ένα κοινό αγώνα που μας αφορά όλους.
Για κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στις Δημόσιες υπηρεσίες και στο χώρο της Υγείας .
Διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για όλους ,  ένταξη των εργαζομένων των ιδιωτικών συνεργείων στο Δημόσιο με κανονικές προσλήψεις


Για να μην «καθαρίζουν για εμάς
» αλλά για να «καθαρίζουμε» μαζί.


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟΥ
 

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΨΝΑ

E-mail Print

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

 

 

 

ΟΤΑΝ ΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ


Η κατάσταση που επικρατεί την τελευταία περίοδο στο ΨΝΑ (Δαφνί), όπως και στο γειτονικό Δρομοκαίτειο, σηματοδοτεί τους «τίτλους τέλους» όχι απλά των δυο ψυχιατρείων, αλλά της όποιας έννοιας δημόσιας ψυχικής υγείας σ΄ αυτή τη χώρα.

Η υπόθεση της ασθενούς, που νοσηλεύεται σε ψυχιατρικό τμήμα του ΨΝΑ, η οποία, σύμφωνα με την έγγραφη καταγγελία των συγγενών της,  υπέστη  ποικίλων ειδών κακοποίηση αντί για θεραπευτική προσέγγιση  - υπόθεση που  πήρε μια πλατειά δημοσιότητα – πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψιν. Αρκεσε το θάρρος και η παρρησία κάποιων συγγενών για να σπείρει αυτή η καταγγελία αναστάτωση και πανικό στη Διοίκηση του ΨΝΑ και στο Υπουργείο, που προσπαθούν, από την πρώτη στιγμή, να διαστρεβλώσουν προθέσεις, διαδικασίες και περιεχόμενα και να παρουσιάσουν, ως συνήθως, το «θύμα ως θύτη».

Είναι ακριβώς αυτές τις διάχυτες, στον κυρίαρχο ιδρυματικό θεσμό, κατασταλτικές και απανθρωποποιητικές πρακτικές, που θα έπρεπε να αμφισβητήσει και να ξεπεράσει μια πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση, αν ποτέ είχε γίνει.

Όχι μόνο πραγματική μεταρρύθμιση ποτέ δεν έγινε, αλλά ζούμε, αυτή την περίοδο, την συστηματική κατεδάφιση και αυτού ακόμα του ιδρυματικού μορφώματος που, μέσα από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μεταλλάσσεται περαιτέρω, βγάζοντας όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια τις πιο κατασταλτικές και αντιθεραπευτικές πλευρές του.

Οι ακραίες κατασταλτικές μέθοδοι, αυτές που ασκούνται (όπως, μεταξύ πολλών άλλων, στο λεγόμενο 7ο περίπτερο) και αυτές που έχουν προταθεί, όπως η βιδωμένη στο έδαφος πολυθρόνα πάνω στην οποία θα είναι δεμένος ο ασθενής (που καταδικάστηκε και από την ίδια την Επιτροπή Προστασίας Δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων), αλλά και τα βιδωμένα στο πάτωμα κρεβάτια αλλού,  δεν είναι κάτι καινούργιο.

Η υποκρισία, ωστόσο, της εξουσίας φτάνει σε όλο της το μεγαλείο όταν ο εντεταλμένος  για το fast track κλείσιμο του ΨΝΑ και του Δρομοκαιτείου και διορισμένος από τον Αδωνι Γεωργιάδη Διοικητής, Παύλος Θεοδωράκης, που απουσιάζει συνήθως τις πρωινές ώρες από το νοσοκομείο, λειτουργώντας με πρακτικές τηλε-διοίκησης μέσω τηλεφώνου με όσους εκ των αρμοδίων διατηρεί επικοινωνία, έκανε ξανά, προχτές, μια μεταμεσονύκτια έφοδο σε όλα τα τμήματα του ΨΝΑ, αυτή φορά  για να δει αν υπάρχουν καθηλωμένοι ασθενείς!!!

Ο άνθρωπος που δεν νοιάζεται για ανθρώπους αλλά για αριθμούς, για τον οποίο «η ευαισθησία πρέπει να μένει εκτός συζήτησης», όταν  αναφερόμαστε στο τι κάνουμε στο ΨΝΑ, γιατί «δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος» (πρέπει να μιλάμε μόνο για αριθμούς), ο άνθρωπος που συστηματικά αδιαφορεί για την δραματική έλλειψη γιατρών και νοσηλευτών από το νοσοκομείο (όταν δεν την προκαλεί), που ωθεί στο κλείσιμο βασικές κοινοτικές μονάδες (όπως το ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων κλπ), ψάχνει για καθηλωμένους ασθενείς… Αυτός, δηλαδή, του οποίου η πολιτική που επιβάλλει στο ΨΝΑ, είναι αυτή που, σε τελευταία ανάλυση, διαιωνίζει και αυξάνει τις καθηλώσεις και τα όποια κατασταλτικά μέτρα.

Γιατί, ναι μεν, ο πρώτος όρος για την αποφυγή των κατασταλτικών πρακτικών είναι η εναλλακτική προσέγγιση απέναντι στον ψυχικά πάσχοντα (το να μη θέλεις να καθηλώσεις, το να σκέφτεσαι και να πράττεις διαφορετικά), αλλά αυτό πρέπει να συνοδεύεται και από ορισμένες υλικές προϋποθέσεις που έχουν να κάνουν με την όλη οργάνωση της υπηρεσίας (κοινοτικά βασισμένης) και με αριθμητικά επαρκές και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό.

Η Διοίκηση του ΨΝΑ υπονομεύει συστηματικά όλες αυτές τις προϋποθέσεις. Με ένα προσωπικό όλο και πιο ολιγάριθμο, με ποικίλους τρόπους εξοντωμένο (οικονομικά κλπ), ζώντας μέσα στον διαρκή τρόμο των επικρεμάμενων  αξιολογήσεων/απολύσεων, μέσα σε ένα ίδρυμα που ανέκαθεν λειτουργεί μέσα από τους κώδικες και τις διαδικασίες της φύλαξης και του ελέγχου, αποτελεί την τραγικότερη από όλες τις φάρσες ένας Διοικητής, με νυκτόβια άσκηση  Διοίκησης, που κάνει εφόδους όχι για να καταλάβει, όχι για να βοηθήσει, όχι για να συνεργαστεί, αλλά  για να βρει «πατήματα» για τα αυταρχικά μέτρα της επόμενης μέρας, για να σπέρνει τον τρόμο που διευκολύνει το πέρασμα των μέτρων που έχουν ήδη αποφασίσει στο Υπουργείο: άδειασμα των τμημάτων χρονίων, περαιτέρω περικοπές, αξιολογήσεις/απολύσεις, κλείσιμο σ΄ ένα χρόνο.

Δεν είναι τυχαίο ότι η διάδοχος της Ζ. Μακρή και ομοειδούς προφίλ υφυπουργός Κ. Παπακώστα, στη πρόσφατη συνάντηση με τον Ευρωπαίο Επίτροπο Αντόρ, ζήτησε 30 εκ. ευρώ ακόμα, έτσι ώστε να μπορέσει να τηρηθεί ο όρος για κλείσιμο μέχρι το τέλος του 2015. Οι προθεσμίες δεν έχουν αλλάξει. Η δυνατότητα να τηρηθούν φαίνεται όλο και πιο αβέβαιη.

Η μέχρι τώρα επιχείρηση αδειάσματος των γηροψυχιατρικών τμημάτων του ΨΝΑ είχε σαν αποτέλεσμα να μεταστεγαστούν 30 υπερήλικες. Με τη γνωστή, πλέον, διαδικασία της εντεταλμένης συνεργασίας διαφόρων ΜΚΟ (που η οικονομική τους επιβίωση είναι στα όρια και με τη διαρκή απειλή, αν και μόνο επικρεμάμενη μέχρι τώρα, διώξεων για διαφθορά) οι «πιο λειτουργικοί» από τους υπερήλικες μεταστεγάστηκαν.

Όπως πάντα, οι ίδιες λογικές από τη εποχή της Λέρου, διαχρονικά μέχρι σήμερα. Οι «λιγότερο λειτουργικοί» μένουν πάντα πίσω να περιμένουν. Τι; Και εδώ ξεκινάει η αγωνία και ο φόβος για ένα μέλλον που, αυτοί  που το ετοιμάζουν, όπως ο σημερινός Διοικητής του ΨΝΑ, είναι ικανοί «για τα πάντα», με την «μη μετρήσιμη» ευαισθησία που τους διέπει.

Αλλά, ακόμη και γι΄ αυτούς που μεταστεγάστηκαν σε δομές των ΜΚΟ, δεν είναι γνωστό αν τηρήθηκαν οι θεραπευτικοί όροι και οι διαδικασίες της μετάβασης, όπως η ελεύθερη επιλογή, η επίσκεψη στο χώρο προορισμού, η συνοδεία για γνωριμία με το προσωπικό υποδοχής μέσα από μια περίοδο χρόνου, η εξασφάλιση της δυνατότητας επικοινωνίας με την οικογένεια, κοκ. Προφανώς, δεν υπήρξε καμιά διαδικασία μετασχηματισμού «από τα κάτω», αλλά τηλεφωνικές επικοινωνίες για εύρεση κενών θέσεων και υπό την (τηλεφωνική) πίεση του Διοικητή για να γίνονται όλα γρήγορα. Άδειασμα, λοιπόν, και όχι ευκαιρία για ανάπτυξη συμμετοχικών διαδικασιών, ανάδυση νέων υποκειμένων (ασθενών και προσωπικού), δράσεων ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, μετασχηματισμού του θεσμού, αποιδρυματοποίησης. Ψιλά γράμματα  όλα αυτά για την τρέχουσα «ευαισθησία»…

Δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρουν να τα κλείσουν μέχρι του χρόνου. Όχι μόνο για το ζήτημα των χρονίων, αλλά και για το πρόβλημα της «όπως-όπως» μεταφοράς των ψυχιατρικών κλινικών σε γενικά νοσοκομεία… Σε ποιούς χώρους, ποιών νοσοκομείων, με πόσες κλίνες, με ποιο προσωπικό, εκεί όπου υπάρχει κι΄ άλλη ψυχιατρική κλινική ή όχι, κλπ.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα έχουν καταφέρει να κάνουν αδύνατο το ΨΝΑ, αλλά και το Δρομοκαϊτειο, να λειτουργούν. Οι όποιες θεραπευτικές δυνατότητες μπορούσαν να υπάρχουν σε ένα παραδοσιακό ψυχιατρείο, όπως το ΨΝΑ (και το Δρομοκαίτειο), ακυρώνονται και εξανεμίζονται πλήρως. Η καταστολή θααντιμετωπίζεται όλο και πιο πολύ ως η μόνη δυνατή, ή και αυτονόητα επιθυμητή λύση.

Καινούργια περιστατικά σαν αυτό που κατήγγειλε η οικογένεια  της Στ. Νικολαίδου, διαδοχικές ΕΔΕ για θανάτους και άλλα περιστατικά θα αναδύονται καταιγιστικά. Όσο πιο πολύ διαλύουν τους στοιχειώδεις όρους ασφαλούς και θεραπευτικής λειτουργίας του ΨΝΑ, όσο περισσότερα αδιέξοδα δημιουργούνται στην καθημερινή του (δυσ)λειτουργία και όσο περισσότερο κλιμακώνεται η αδυναμία απάντησης στις όλο και πιο πολύπλοκες ανάγκες των ασθενών, τόσο περισσότερο θα καταφεύγουν στην όλο και πιο αυταρχική Διοίκηση και στην τρομοκρατία και τόσο περισσότερο, με τη σειρά τους, και εξαιτίας αυτής της διαχείρισης του ΨΝΑ, αυτά τα περιστατικά θα πολλαπλασιάζονται.

Είναι σημαντικό ότι συλλογικότητες ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, σύλλογοι οικογενειών, εργαζόμενοι λειτουργοί ψυχικής υγείας, κοινωνικά κινήματα, λαϊκές συνελεύσεις κλπ συσπειρώνονται και ανοίγουν διαδρομές αντίστασης, για την υπεράσπιση δικαιωμάτων, ενάντια στην κατασταλτική ψυχιατρική, για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών για μια χειραφετητική ψυχική υγεία.

 


23/6/2014

Psyspirosi.gr

 

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΚΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΨΝΑ

E-mail Print

Προς: τον Διοικητή του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (Ψ.Ν.Α.)

τον Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας Ψ.Ν.Α.

Κοιν.: Ειδική Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των
Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές

Στους φορείς που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση

 


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ


Ονομάζομαι Νικολαϊδου Μαρία και η αδελφή μου Στέλλα Νικολαϊδου νοσηλεύεται εδώ και ένα μήνα στο Ψ.Ν.Α. στο 6ο Τμήμα, του οποίου διευθύντρια είναι η κ. Ε. Μαραγκουδάκη. Ενημερωτικά, η Στέλλα πάσχει από Ψυχωσική Συνδρομή και τον τελευταίο καιρό είχε διακόψει οποιαδήποτε θεραπεία όπως και επισκέψεις σε ψυχίατρους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η ψυχική της υγεία και να αναγκαστούμε δυστυχώς να ζητήσουμε εισαγγελική εντολή για να νοσηλευτεί, επειδή αρνιόταν, και ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου γι αυτήν. Όμως η νοσηλεία ενός-μιας ψυχικά πάσχοντος, δεν σημαίνει επ ουδενί ότι αναστέλλονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του.

Επειδή καταπατούνται τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα της αδελφής μου, όπως επίσης καταρρακώνεται και η αξιοπρέπεια της προβαίνω στην εξής δημόσια καταγγελία, περιγράφοντας παρακάτω κάποια ενδεικτικά γεγονότα – περιστατικά.

1. Την 4η μέρα νοσηλείας της αδελφής μου, πήγαμε να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε την διευθύντρια για την κατάσταση της Στέλλας. Μας δέχτηκε η διευθύντρια μαζί με άλλους 2 γιατρούς (έναν επιμελητή και μια κυρία που δεν γνωρίζουμε αν ήταν ασκούμενη ή γιατρός). Κατά την διάρκεια αφήγησης των παθών της αδελφής μου από την ίδια στην κ. Μαραγκουδάκη, η αγνώστων στοιχείων για εμάς γιατρός άρχισε να γελάει και άρχισε να σιγοντάρει και ο επιμελητής –δηλ. να γελάει και αυτός. Περιμέναμε ένα χρονικό διάστημα μα όταν συνέχισαν να γελάνε, επενέβη ο σύντροφος μου που ήταν παρών και είπε τα εξής στην γιατρό «αυτό που κάνετε είναι αντιεπιστημονικό και αντιδεοντολογικό, να γελάτε και να χλευάζετε εν ώρα εξέτασης και να ψυχαγωγείστε με τα πάθη των ασθενών». Δεδομένου ότι η διευθύντρια δεν είχε πάρει θέση και φανερά ενοχλημένη με την παρέμβαση του συντρόφου μου, αποχώρησε για λίγο από την συνεδρία.

2. Την 1η μέρα νοσηλείας της Στέλλας, το απόγευμα, θέλησε σε μια άκρη του διαδρόμου, χωρίς να ενοχλούνται οι υπόλοιποι ασθενείς, να χορέψει (αυτός είναι ο τρόπος που αντιδρά όταν δεν αισθάνεται καλά). Την απείλησαν ότι αν δεν σταματήσει θα την «δέσουν στα τέσσερα» και παρόλο που η Στέλλα δεν είναι καθόλου επιθετική, πραγματοποίησαν την απειλή τους, την έδεσαν στο κρεβάτι (αναγκαστική κατάκλιση). Το βράδυ, παρόλο που τους παρακαλούσε να την λύσουν για να πάει να ουρήσει στην τουαλέτα, δεν την έλυσαν με αποτέλεσμα να κατουρηθεί πάνω της, κάτι που ακόμα και σήμερα μας το τονίζει για να μας δείξει πόσο αυτό την πλήγωσε και την μείωσε. Επίσης της αφαίρεσαν τα εσώρουχα και την άφησαν έτσι σε κοινή θέα μέχρι το πρωί που την έλυσαν.

3. Ένα άλλο γεγονός που έχει καταρρακώσει τη Στέλλα και αποτελεί δυσμενή παράγοντα για την ανάρρωση της είναι όταν στην επόμενη συνεδρία που η Στέλλα ήταν μόνη της με την διευθύντρια την ρωτούσε αν είναι «κοινή γυναίκα»!

4. Το αποκορύφωμα της ψυχικών δεινών της Στέλλας είναι όταν ήρθε και εντάχθηκε στο τμήμα ο γνωστός χρυσαυγίτης φασίστας γιατρός κ. Παρασχάκης. Όταν πήγε να εξετάσει την Στέλλα, εκείνη τον γνώρισε και αρνήθηκε να εξεταστεί από αυτόν. Σας κάνουμε γνωστό ότι η κ. Στέλλα Νικολαίδου συμμετέχει εδώ και πολλά χρόνια στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα.

5. Δεδομένου ότι έχει περάσει ένας μήνας και δεν έχουμε καμία πληροφόρηση για την πορεία υγείας του ανθρώπου μας και εγώ δεν μπορώ να πάρω άδεια από την εργασία μου στο ωράριο εργασίας που βρίσκονται οι γιατροί στο τμήμα, αυτή την ενημέρωση την έχει αναλάβει ο σύντροφος μου αλλά μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βρει την κ. Μαραγκουδάκη ή κάποιον επιμελητή μια και διαρκώς απουσιάζουν από το τμήμα.

6. Την Πέμπτη 12-6 και ώρα επισκεπτηρίου πήγε ο σύντροφος μου στο Ψ.Ν.Α. για να ενημερωθεί για την πορεία υγείας της Στέλλας. Ως συνήθως δεν υπήρχε κανένας γιατρός, ούτε η διευθύντρια. Σε ερώτηση του σε μια νοσοκόμα αν θα έρθουν οι γιατροί και πότε αυτή απάντησε, μπορεί να έρθουν, περιμένετε. Ο σύντροφος μου περίμενε από τις 10.30 ως τις 12.30 που έληγε το επισκεπτήριο, ξαναρώτησε την νοσοκόμα και αυτή του απάντησε ότι ήρθαν 2 γιατροί και να πάει να τους βρει στο γραφείο. Απευθυνόμενος στον ένα γιατρό για ενημέρωση, αυτός απάντησε ότι δεν μπορεί να τον βοηθήσει γιατί είναι βοηθός επιμελητή και δεν ξέρει την περίπτωση της Στέλλας και τον παρέπεμψε στην ανύπαρκτη διευθύντρια. Ο σύντροφος μου απάντησε ότι την διευθύντρια δεν μπορούμε να την βρούμε ποτέ, ούτε και στις εφημερίες του νοσοκομείου. Παρενέβη ο δεύτερος γιατρός, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει. Ο σύντροφος μου ρώτησε ποιος είναι και αυτός είπε ότι είναι ο Παρασχάκης. Ο σύντροφος μου του απάντησε ότι με υποψήφιο βουλευτή της χρυσής αυγής ο οποίος συντάσσεται και ως γιατρός με τις θέσεις της ναζιστικής οργάνωσης της χ.α. περί ευγονισμού και στείρωσης των ΑΜΕΑ, όπως επίσης και με τις θέσεις βουλευτών στο κοινοβούλιο που αποκαλούν τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες με το ναζιστικό προσωνύμιο υπάνθρωπους, δεν θέλει καμία κουβέντα και του τόνισε να μην εξετάσει και ενοχλήσει την κ. Νικολαϊδου. Δεδομένου ότι δεν έχει βγει δημόσια να αποκηρύξει αυτές τις φυλετικές – ρατσιστικές απόψεις (βλέπε και αιμοδοσία μόνο για έλληνες) για μας καταπατά τον όρκο του Ιπποκράτη.
Στη συνέχεια ο σύντροφος μου αποχώρησε από το τμήμα και πήγε στο διοικητή του νοσοκομείου ο οποίος έλειπε και υπέβαλε προφορική διαμαρτυρία στον γραμματέα του.

7. Την επόμενη μέρα (Παρασκευή 13-6) ο σύντροφος μου ξαναπήγε στο τμήμα γιατί είχε κανονιστεί να μεταφέρει μαζί με την κοινωνική λειτουργό του τμήματος (ένας εξαιρετικός άνθρωπος) την Στέλλα στο αστυνομικό τμήμα Χαϊδαρίου για την έκδοση ταυτότητας της. Εκεί έμαθε από νοσηλεύτρια ότι η διευθύντρια του έχει απαγορεύσει την είσοδο και την παρουσία στο τμήμα.

Εν κατακλείδι,

Η χειρότερη μορφή εξουσίας είναι αυτή που ασκείται σε αδύναμους και ανήμπορους ανθρώπους. Και οι ψυχικά πάσχοντες είναι ευάλωτοι σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο ασθενή.
Η διευθύντρια του 6ου τμήματος, ασκεί αυταρχική και εξουσιαστική ψυχιατρική και με πρόσχημα ότι στο τμήμα της βρίσκονται και κάποιοι κρατούμενοι, έχει μετατρέψει το τμήμα σε μικρό Άουσβιτς και τους ψυχικά πάσχοντες σε μηχανές κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων, και χρησιμοποιεί με το παραμικρό την κατάκλιση ως μέσο απειλής αλλά και ως πράξη. Εδώ ισχύει η ρήση του Φράνκο Μπαζάλια
«Όταν ο άρρωστος είναι δεμένος ο ψυχίατρος είναι σπίτι του. Όταν ο άρρωστος είναι ελεύθερος, ο ψυχίατρος κάνει τη δουλειά του».
Είναι ξεφτίλα και καταισχύνη τον 21ο αιώνα να ισχύουν στην Ελλάδα σε πολλά ψυχιατρικά ιδρύματα η καθήλωση, το ηλεκτροσόκ και ο ψυχαναγκασμός ανήμπορων ανθρώπων, τα οποία εμείς τα θεωρούμε βασανιστήρια.

Απαιτούμε:
Από τον διοικητή του Ψ.Ν.Α. να δώσει εντολή για μεταφορά της κ. Νικολαίδου σε άλλο τμήμα, να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπιμα δικαιώματα της ώστε να έχει η θεραπεία της ομαλή εξέλιξη, δεδομένου ότι η παρουσία του κ. Παρασχάκη, όπως και η αυταρχικότητα της κ. Μαραγκουδάκη δρουν ανασταλτικά στην βελτίωση της ψυχικής της υγείας.

Καθιστούμε τον διοικητή του Ψ.Ν.Α υπεύθυνο για την ψυχική και σωματική ακεραιότητα της Στέλλας.

Σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθεί το αίτημα μας για αλλαγή τμήματος θα απευθυνθούμε εκτός των άλλων και στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν δεχόμαστε το επιχείρημα ότι ο κανονισμός του νοσοκομείου δεν επιτρέπει την αλλαγή τμήματος –εκεί που νοσηλεύτηκες την πρώτη φορά εκεί ξανανοσηλεύεσαι- γιατί στην περίπτωση της Στέλλας δεν ισχύει για δυο λόγους : α) η Στέλλα είχε νοσηλευτεί στο Ψ.Ν.Α πριν 8 χρόνια. Στο διάστημα αυτό έχουν αλλάξει και διευθυντές και γιατροί και το περιβάλλον νοσηλείας ήταν διαφορετικό και β) ο νοσηλευόμενος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα επιλογής θεράποντος γιατρού και η Στέλλα στα εξωτερικά ιατρεία του Ψ.Ν.Α. (στην πλατεία Βάθης) είχε επιλέξει άλλο γιατρό από άλλο τμήμα.

Υ.Γ. 1. Διάφοροι κυβερνητικοί και άλλοι παράγοντες ας μην προτρέξουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την επιστολή στα επιχειρήματα τους για την ψυχιατρική «μεταρρύθμιση» στην ουσία βίαιη διάλυση των δομών δημόσιας ψυχικής υγείας. Τους κάνουμε γνωστό ότι εγώ και ο σύντροφος μου συμμετέχουμε εδώ και πολλά χρόνια στο κίνημα υπέρ της αποασυλοποίησης, ενάντια στην αυταρχική ψυχιατρική και υπέρ μιας κοινοτικής ελευθεριακής ψυχιατρικής.

Υ.Γ. 2. Το κείμενο αυτό θα κοινοποιηθεί σε όλους τους φορείς που έχουν σχέση με τα ψυχικά και ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στο υπουργείο υγείας και στον ημερήσιο τύπο.

Η οικογένεια της κ. Στέλλας Νικολαϊδου

Η αδελφή της Μαρία Νικολαίδου
Ο γαμπρός της Γιώργος Μερζιώτης
Ο ανιψιός της Ζαφείρης Νικολαϊδης Μερζιώτης

Δραπετσώνα 14- 6 - 2014".

 

 

ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΟΡ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΄Η ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΤΟΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ;

E-mail Print

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΟΡ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

΄Η ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΤΟΡ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ;

Η κατάρρευση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας προχωρά καθημερινά με ραγδαίους ρυθμούς συσσωρεύοντας ερείπια παντού. Ακόμα και εκεί που έχει προαναγγελθεί το λουκέτο, όπως στα τρία εναπομείναντα ψυχιατρεία, η κρίση παίρνει τη μορφή της ενδόρρηξης: όσο πιο πολύ δυσκολεύονται οι εντεταλμένοι Διοικητές να βρουν τους όποιους τρόπους για το λουκέτο, τόσο περισσότερο δημιουργούν τους όρους ώστε η όλη κατάσταση να οδεύει προς μιαν άτακτη διάλυση, εξαιτίας των δραματικών ελλείψεων σε προσωπικό όλων των ειδικοτήτων και των δραστικών περικοπών των προϋπολογισμών. Η όποια θεραπευτική διάσταση μπορούσε να υπάρχει μέσα στο κυρίαρχο, ιδρυματικό σύστημα ψυχικής υγείας, γίνεται πλέον όλο και πιο δυσεύρετη...

Αλλά και στον ιδιωτικό «μη κερδοσκοπικό» τομέα, στις περίφημες ΜΚΟ, με κίνητρο την περαιτέρω περικοπή της ήδη δραματικά μειωμένης χρηματοδότησής τους, η απλώς διεκπεραιωτική υφυπουργός Ζ. Μακρή επανέρχεται, με «πληθώρα στοιχείων»  (κι΄) αυτή τη φορά, καταγγέλλοντας μια σκανδαλωδώς παραποιημένη παρουσίαση από τις ΜΚΟ των δεδομένων βάσει των οποίων χρηματοδοτούνται (υπερβολικά διογκωμένους αριθμούς των ληπτών στους οποίους υποτίθεται ότι παρέχουν υπηρεσίες), προκειμένου να απομυζούν κονδύλια για υπηρεσίες που δεν προσφέρουν. Τα έχουν καταγγείλει πολλές φορές αυτά και παρόμοια σκάνδαλα διαδοχικοί υπουργοί - η Ζ. Μακρή, μάλιστα, για δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αλλά κανέναν δεν έστειλαν ποτέ στον εισαγγελέα, κανένα όνομα ποτέ δεν ακούστηκε και πάντα ο στόχος ήταν η δημιουργία θορύβου που θα συγκάλυπτε τον πραγματικό στόχο: την περικοπή της χρηματοδότησης. Αυτή τη φορά μάλιστα, επειδή τα πράγματα οδεύουν ταχέως προς την οριστική έξοδο των ΜΚΟ από την μονομερή κρατική προστασία (μετά το 2015 πρέπει να βρίσκουν πρωτίστως ίδιους πόρους, δηλαδή να ιδιωτικοποιηθούν περαιτέρω ξεζουμίζοντας τους χρήστες των υπηρεσιών προκειμένου να επιβιώσουν) είναι πιθανό να βρεθούν και κάποια εξιλαστήρια «θύματα», η προσαγωγή των οποίων θα επιβεβαιώσει τις καταγγελίες και θα σκεπάσει με τον κουρνιαχτό της την ανθρωπιστική κρίση που εκφράζεται και σ΄ αυτόν τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα. Αλλωστε, η αποστολή, προς εκτέλεση της οποίας επαναχρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ, ν΄ αποτελέσουν, δηλαδή, βοηθητικό εργαλείο του κλεισίματος των ψυχιατρείων, εξετελέσθη. Με την άνωθεν επιβαλλόμενη «παραλαβή» ασθενών από όποιο τμήμα χρονίων έμπαινε κάθε φορά σε προτεραιότητα ν΄ αδειάσει, γέμισαν τις κενές τους θέσεις και το «έργο» ολοκληρώθηκε. Σε αρκετές, όμως, ΜΚΟ οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι εδώ και πάνω τέσσερις μήνες.

Θα ήταν το λιγότερο αφελές να πιστεύει κανείς ότι το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, που χορηγεί τις όποιες χρηματοδοτήσεις και ο απερχόμενος Ευρωπαίος Επίτροπος Αντόρ (αυτός του γνωστού «συμφώνου» για το  άμεσο, μέχρι του χρόνου, κλείσιμο των τριών ψυχιατρείων) δεν είναι ενήμεροι γι΄ αυτή την κατάσταση, για την προϊούσα κατεδάφιση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, για το γεγονός ότι καμιά από τις προϋποθέσεις για το κλείσιμο των ψυχιατρείων  δεν  υπάρχει. Είναι, όμως, αυτοί που μεθόδευσαν, προ ετών, να δοθεί ένα μεγάλο μέρος της «αποασυλοποίησης» στον ιδιωτικό «μη κερδοσκοπικό» τομέα, ως ένα πρώτο βήμα στην διαδικασία της ιδιωτικοποίησης, που η ΕΕ προωθεί εδώ και πολύ καιρό σε όλη την Ευρώπη και είναι αυτοί που τώρα επιμένουν, με όρους μνημονιακής υποχρέωσης, να πραγματοποιηθεί το άμεσο κλείσιμο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπου ανήκει ο Αντόρ (και φυσικά ο διάδοχός του), συμμετέχει, όπως ξέρουμε, στην τρόικα. Είναι η τρόικα. Η πολιτική που επιβάλλουν σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες είναι η κατεδάφιση του δημόσιου και η πλήρης ιδιωτικοποίηση των πάντων… και της ψυχικής υγείας.

Γι΄ αυτό προξενεί εντύπωση η τιμή που περιποιεί στον Αντόρ η ΚΙΝΑΨΥ στην ημερίδα της, της 6ης Ιουνίου,  προσκαλώντας τον να συμμετάσχει, έστω και μέσω βίντεο (που, ωστόσο, και ως βίντεο προβάλλεται με έμφαση). Τι μπορεί να περιμένει ένας σύλλογος αδελφών ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας από τον καταστροφέα της ψυχικής υγείας; Σε τι μπορεί να ελπίζει και πού μπορεί ν΄ αποσκοπεί με μια τέτοια πρόσκληση; Ότι κάποιοι θα πάρουν κάποιες χρηματοδοτήσεις; Ότι αντί για αγώνα ενάντια στην καταστροφή της ψυχικής υγείας και ενάντια στους καταστροφείς της ψυχικής υγείας, θα μπορεί να κερδίσει κανείς κάτι συμπλέοντας και εκλιπαρώντας αυτούς ακριβώς τους καταστροφείς για κάποια ελεημοσύνη και… όποιος ζήσει;

Τι είδους συνείδηση αντίστασης μπορεί ν΄ αναπτυχθεί  μ΄ αυτό τον τρόπο; Ο Αντόρ, και ο κάθε Αντόρ, δεν έχει καμιά δυσκολία, αποχαιρετώντας, να σερβίρει το καταστροφικό έργο που αφήνει πίσω του (και που θα συνεχίσει ο επόμενος) με το όποιο συμπονετικό περιτύλιγμα – παρόμοιο με αυτό που σερβίρονται τα διαδοχικά μέτρα της δημοσιονομικής προσαρμογής, καθώς μάλιστα, ακόμα και οι ναζί την μαζική ευθανασία των ψυχικά πασχόντων έλεγαν ότι την έκαναν από συμπόνια, για να τους λυτρώσουν από τον πόνο που βίωναν. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλει ο Αντόρ, ως επίτροπος της ΕΕ, με την καταστροφή του Κοινωνικού Κράτους και την εξόντωση των πιο αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας σε κάθε Ευρωπαϊκή χώρα, οδηγούν ταχύτατα σε καταστάσεις αντίστοιχες με αυτές εκείνης της εποχής.

Δεν συμμαχούμε, δεν συνεργαζόμαστε, δεν εκλιπαρούμε την ευρωπαϊκή συνιστώσα της τρόικας. Αλλιώς, γινόμαστε συνένοχοι. Αγωνιζόμαστε  ενάντια στον κάθε Αντόρ, ενάντια σε κάθε εκπρόσωπο της τρόικας, όλοι μαζί, άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας, οικογένειες, συγγενείς, λειτουργοί ψυχικής υγείας, κοινωνικά κινήματα, για να φύγουν η τρόικα και τα μνημόνια, για μια κοινοτικά βασισμένη, χειραφετητική ψυχική υγεία.

4/6/2014

 

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

 


Page 3 of 47

Διαβάστε...

ΕΝΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ Ψ.ΥΓΕΙΑΣ

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ